هدف : هدف تربيت کارشناس در صنايع هواپيما و هليکوپترسازي و فردي آشنا به مقدمات و اصول مهندسي هوافضا است. طول متوسط دوره 4 سال است. دانشجويان موظفند 3 واحد پروژه بگيرند و 2 تابستان در دفاتر مهندسي صنايع مربوط کارآموزي کنند. فارغ‌التحصيلان کادر مورد نياز محاسبات ، طراحي، تحقيقات و ساخت صنايع مختلف هواپيمايي، هليکوپترسازي، موشکي و صنايع ديگر را تامين مي‌کنند. دروس اين مجموعه شامل دروس عمومي، پايه، اصلي، تخصصي، کارگاهي و کارآموزي است و زمينه‌هايي چون آيروديناميک، سازه هوايي، مکانيک پرواز و جلوبرنده‌ها را در بر مي‌گيرد. پايه‌هاي اصلي لازم براي تحصيل در اين رشته رياضيات، فيزيک و زبان خارجي است. براي فارغ‌التحصيلان اين رشته امکان ورود به دوره کارشناسي ارشد مهندسي هوافضا وجود دارد. بايد توجه داشت که صنايع هوافضا در دنيا يکي از پيشروترين زمينه‌هاي تحقيقاتي است و همواره موجبات ترقي و جهش در ساير رشته‌هاي علوم و مهندسي را فراهم ساخته و در اين راستا بودجه‌هاي عظيم نظامي و غيرنظامي را به خود اختصاص داده است، موضوعاتي از قبيل طراحي و ساخت هليکوپتر، هواپيماي بدون سرنشين، بدون موتور، عمود پرواز و يا جنگنده از يک طرف و ساخت پايگاههاي فضايي، مسافرت به کرات ديگر و جنگ ستارگان از طرف ديگر جامعيت و حساسيت اين رشته را بيش از پيش روشن مي‌سازد. دکتر کامران رئيسي استاد رشته مهندسي هوافضاي دانشگاه صنعتي اميرکبير در معرفي اين رشته مي‌گويد: مهندسي هوافضا مجموعه‌اي از علوم و توانايي‌هاي علمي و عملي در زمينه تحليل، طراحي و ساخت وسايل پرنده‌ نظير هواپيماها، چرخ‌بال‌ها، گلايدرها، موشک‌ها و ماهواره‌ها است. اين رشته بر چهار پايه آيروديناميک , جلوبرندگي , مکانيک پرواز و سازه‌هاي هوافضايي استوار است. وي در توضيح چهار پايه علمي اين رشته مي‌گويد: «آيروديناميک» به مطالعه و بررسي جريان هوا، محاسبه نيروها و گشتاورهاي ناشي از آن بر روي جسم پرنده مي‌پردازد و مهندس هوا فضا با فراگيري اين علم به تحليل جريان‌هاي پيچيده در اطراف اجسام پرنده پرداخته و با به دست آوردن نيروهاي آئروديناميکي امکان بررسي پايداري و طراحي سازه را فراهم مي‌کند. «جلوبرندگي» به مطالعه و بررسي سيستم‌هاي جلوبرنده اعم از موتورهاي پيستوني ، توربيني ، راکت‌ها و نحوه توليد نيروي رانش در آنها مي‌پردازد. «مکانيک پرواز»‌ به مطالعه و بررسي رفتار و حرکات جسم پرنده با استفاده از اطلاعات آئروديناميکي ، هندسي و وزني مي‌پردازد و در واقع علم مکانيک پرواز از «عملکرد» تشکيل مي‌شود و «عملکرد» به بررسي برد، مسافت نشست و برخاست، مداومت پروازي در سرعت‌هاي مختلف و پايداري و کنترل وسايل پرنده مي‌پردازد. و در نهايت «سازه‌هاي هوافضايي» به مطالعه و بررسي سازه‌هاي هواپيما و ديگر وسايل پرنده مي‌پردازد و هدف آن طراحي سازه‌هايي است که علاوه بر استحکام کافي در برابر بارهاي آئروديناميکي و ساير بارهاي استاتيکي وارد بر وسايل پرنده، حداقل وزن ممکن را نيز داشته باشند. يکي از دانشجويان کارشناسي ارشد اين رشته نيز مهندسي هوا فضا را علمي استراتژيک مي‌داند که در آن از همه علوم از جمله متالوژي ، کامپيوتر و الکترونيک استفاده مي‌شود و هدف آن تربيت کارشناساني است که کادر مورد نياز محاسبات ، طراحي ، تحقيقات و ساخت صنايع مختلف هواپيمايي، چرخ‌بال‌سازي و موشکي را تامين سازند. به همين دليل دانشجويان اين رشته موظف هستند که در طي تحصيل 3 واحد پروژه بگيرند و در تابستان نيز در دفاتر مهندسي صنايع مربوط کارآموزي بکنند. آينده شغلي ، بازار کار ، درآمد: در مورد مشکلات و دشواري‌هاي شغلي فارغ‌التحصيلان اين رشته نيز دکتر رئيسي مي‌گويد: مهمترين مشکل اين رشته جديد بودن آن است و اين که هنوز براي آن برنامه‌ريزي‌هاي لازم به صورت کلان تدوين نشده است و در نتيجه پراکنده‌کاري در اين رشته زياد است و در کل جذب نيروي انساني از کانال صحيحي انجام نمي‌گيرد وگرنه عمدتا فارغ‌التحصيلان اين رشته از نظر بازارکار مشکلي ندارند. همان‌طور که پيش از اين گفتيم هدف اصلي صنعت هوافضا طراحي و ساخت وسايل پرنده است، در نتيجه فارغ‌التحصيلان مهندسي هوافضا مي‌توانند در صنايع و موسسات تحقيقاتي هواپيمايي ، موشکي و ماهواره فعاليت بکنند و همچنين در کليه موسسات و سازمانهايي که به نحوي از وسايل پرنده استفاده مي‌کنند، به عنوان کارشناس تحقيق در عمليات و تعمير و نگهداري خدمت کنند. اما علاوه بر اشتغال در مراکز فوق يک مهندس هوافضا با تسلط بر علوم آئروديناميک، طراحي سازه و روشهاي طراحي توربو ماشين‌ها توانايي‌ کار در شاخه‌هاي متعددي از مهندسي و پروژه‌هاي خارج از حيطه صنايع هوافضايي را نيز دارد