چيزهايي هست،که نمي دانم.
ميدانم سبزه اي را بکنم،خواهد مرد.
مي روم بالا تا اوج،من پر از بال وپرم.
راه مي بينم درظلمت ،من پر از فانوسم.
من پر از نورم وشن.
وپر از دار ودرخت.
پرم از راه،از پل،از رود،ازموج.
پرم از سايه ي برگي در آب:
چه درونم تنهاست.
نويسنده : ا .کامراني » ساعت 7:25 عصر روز سهشنبه 20 آذر 1386
.jpg)