+ دست ها، پاها در قير شب است.

دير گاهي است در اين تنهايي

رنگ خاموشي در طرح لب است.

بانگي از دور مرا مي خواند،

ليک پاهايم در قير شب است.

***

رخنه اي نيست در اين تاريکي:

در و ديوار بهم پيوسته.

سايه اي لغزد اگر روي زمين

نقش وهمي است ز بندي رسته.

دست جادويي شب

در به روي من و غم مي بندد.

مي کنم هر چه تلاش،

او به من مي خندد.

***

نقش هايي که کشيدم در روز،

شب ز راه آمد و با دود اندود.

طرح هايي که فکندم در شب،

روز پيدا شد و با پنبه زدود.

***

دير گاهي است که چون من همه را

رنگ خاموشي در طرح لب است.

جنبشي نيست در اين خاموشي:

دست ها، پاها در قير شب است.

سهراب سپهري