+ و به من راه نيافت....

مرداب اتاقم کدر شده بود

و من زمزمه خون را در رگهايم مي شنيدم .

زندگي ام در تاريکي ژرفي مي گذشت .

اين تاريکي، طرح وجودم را روشن مي کرد .

***

در باز شد

و او با فانوسش به درون وزيد .

زيبايي رها شده اي بود .

و من ديده براهش بودم:

رؤياي بي شکل زندگي ام بود .

عطري در چشمم زمزمه کرد .

رگ هايم از تپش افتاد .

همه رشته هايي که مرا به من نشان مي داد

در شعله فانوسش سوخت:

زمان در من نمي گذشت .

شور برهنه اي بودم .

***

او فانوسش را به فضا آويخت .

مرا در روشن ها مي جست .

تاروپود اتاقم را پيمود

و به من راه نيافت

نسيمي شعله فانوس را نوشيد

وزشي مي گذشت

و من در طرحي جا مي گرفتم .

در تاريکي ژرف اتاقم پيدا مي شدم

پيدا، براي که ؟

اوديگر نبود .

آيا با روح تاريک اتاق آميخت ؟

عطري در گرمي رگهايم جابجا مي شد

حس کردم با هستي گمشده اش مرا مي نگرد

و من چه بيهوده مکان را مي کاوم

آني گم شده بود .

*****